Terapia psychologiczno – pedagogiczna

Terapia psychologiczno – pedagogiczna to specjalistyczna pomoc udzielana dzieciom ze specyficznymi trudnościami w czytaniu, pisaniu i liczeniu /ryzyko dysleksji, dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia/.

Oddziaływania te mają charakter korekcyjno- kompensacyjny. Oznacza to, że ukierunkowane są na usprawnienie zaburzonych funkcji /wzrokowych, słuchowych, kinestetyczno-ruchowych, przestrzennych/, wtedy mówimy o korekcji oraz na wspomaganie funkcji dobrze rozwijających się, które mogą stać się wsparciem dla zaburzonych lub zastąpić je w razie potrzeby, jest to kompensacja.

Mówiąc o usprawnianiu funkcji percepcyjno-motorycznych, mamy na myśli:

W trakcie terapii obserwujemy również przebieg procesów:

W pracy z dziećmi z ryzykiem dysleksji i z dysleksją , niezwykle ważne jest realizowanie trzech oddziaływań terapeutycznych:

Indywidualna terapia psychologiczna

Terapia psychologiczna indywidualna w WarszawieTerapię psychopedagogiczną powinno prowadzić się według indywidualnego programu tworzonego dla dziecka. Doświadczenie wskazuje, że bez względu na to, który obszar percepcji funkcjonuje najsłabiej, w prowadzonych ćwiczeniach angażować należy wszystkie modalności zmysłowe.

W terapii dobrze jest korzystać z wielu metod. Włączając, na przykład, elementy Metody Dobrego Startu /wg prof. Marty Bogdanowicz/, Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, kinezjologii edukacyjnej /ćwiczenia P. Dennisona/ i integracji sensorycznej oraz elementy treningu uwagi, pamięci i strategii efektywnego uczenia się, zwiększamy atrakcyjność zajęć. Ponadto, przygotowujemy tak program zajęć, aby praca na materiale literowym urozmaicona była grami czy zabawami edukacyjnymi.

Pamiętajmy, u dzieci z trudnościami w nauce, na skutek przeżywanych niepowodzeń dochodzi często do zaburzeń emocjonalnych pod różnymi postaciami /np. bóle brzucha, jąkanie, tiki czy zaburzenia zachowania/. Obserwujemy także niechęć i znaczący spadek motywacji do pracy. Dlatego też zajęcia terapeutyczne muszą być tak zorganizowane, aby nie stały się dla dziecka źródłem kolejnych niepowodzeń.

Równie istotne jest równoczesne prowadzenie pracy psychoedukacyjnej z rodzicami, którym należy wyjaśnić istotę zjawiska dysharmonii w rozwoju, ryzyka dysleksji i dysleksji, zredukować w ten sposób niepokój związany z nieznaną im problematyką oraz zachęcić do współpracy według programu terapeutycznego stworzonego dla ich dziecka.

LIDIA PIOTROWSKA
psycholog kliniczny, terapeuta pedagogiczny Warszawa